Activiteiten

De eerste dag was er op een veel te vroeg tijdstip een langdradige en ergerniswekkende ‘kennismaking’ met de docenten op de UvA. Na dit drama werden we uiteindelijk richting de bus gedirigeerd. Als een stel jonge enthousiaste honden zochten we al babbelend allemaal een plekje. Het feest was begonnen.

Eén van de grootste successen van het kamp was zonder enige twijfel het ‘speeddaten’. In een erbarmelijk hoog tempo circuleerden we allen door het vertrek. Mensen die elkaar wilden spreken kregen daarvoor niet de tijd, terwijl gesprekken tussen twee uiteenlopende karakters een eeuwigheid leken te duren.

Van een hoogtepunt gleden we echter al snel richting een dieptepunt. Hoewel de corvee zijn stinkende best had gedaan, was de voorgeschotelde maaltijd meer geschikt voor Fear Factor dan voor een introductiekamp. De vergieten waren gebruikt voor de salades, waardoor het klaarblijkelijk onmogelijk was de pasta af te gieten. Het afgieten bleek echter essentiëler voor de bereiding dan gehoopt.

De smaak werd door sommigen weggespoeld met een flesje bier. De meesten hadden daar echter meer flesjes voor nodig. In een aangeschoten toestand groeide de groep sneller naar elkaar toe, en de gezelligheid bereikte een onverwacht hoogtepunt.

Hoewel het hartstikke gezellig was op de boerderij, stond het onveilig maken van de Koog op de agenda. Het café maakte haar omzet van het jaar en wij maakten allemaal kennis met het leven als VSAE-er. De dronkenschap werd bij iedereen groter en groter, wat de gezelligheid alleen maar ten goede kwam. Helaas wist Leaf van de mogelijkheid gebruik te maken foto’s te maken, die te vinden zijn op de VSAE site.

De terugtocht was een avontuur op zich. Texel in het donker is heel anders dan Texel in het daglicht. Verschillende groepen raakten verdwaald na een lange barre fietstocht gehinderd door ijskoude poolwinden. Na terugkomst in de boerderij zochten de meeste mensen verstandig de lakens op, maar anderen waren het hier dermate mee oneens dat ze besloten iedereen wakker te houden met onverdraaglijk vals gegil, wat blijkbaar het doel is van het spel Singstar.

Wat is een bezoek aan Texel zonder een duik in een azuurblauw zwembad? Vrijwel iedereen beperkte het bezoek aan het zwembad tot in het bubbelbad liggen. Helaas was het niet mogelijk allebei de bubbelbaden tegelijkertijd van bubbels te voorzien. Zoals de Grieken ooit ten strijde trokken tegen de Trojanen, barstte ook hier al snel een titanenstrijd los over wie de bubbels kreeg.

Terug in de boerderij moesten we een proefcollege econometrie aanhoren. Deze was echter onverwacht interessant, en het enthousiasme was hoog. Iedereen leek zin te hebben in de studie (het is nu, een paar weken later, duidelijk dat vrijwel iedereen voorbarig reageerde).

 Het diner wat deze tweede en laatste avond op het menu stond was een ouderwetse barbecue. Het bestuur en de organisatoren bleken uitmuntende chef-koks, want iedereen genoot van het agressieve vlees dat was aangeschaft. De avond werd vervolgd met de langverwachte cocktailparty. Helaas verdween de meeste alcohol regelrecht in de magen van de dorstige juryleden, die omgekocht bleken te zijn na de onbegrijpelijke keuze voor de uiteindelijke winnaar. Later begaf het gezelschap zich naar buiten waar het kampvuur werd gestookt. Na het bespreken van de hedendaagse maatschappelijke ontwikkelingen, blijkbaar werken alle allochtonen in de fast-food industrie, zochten de meeste pas tegen zonsopgang het bed op.

Na slechts enkele uren geslapen te hebben werden we wederom veel te vroeg gewekt. Moe en voldaan nam iedereen wederom plaats in de bus. Al met al was het een verbluffend fijn introductiekamp.