Zeg je VSAE, dan zeg je gelijk Pasta Villa. De Korte Buitenlandse Reis (KBR) naar Kopenhagen begon dit jaar dan ook met een heerlijk diner in dit culinair hoog aangeschreven (bij VSAE’ers tenminste) restaurant nabij Artis.Om 18 uur werd er verzameld en om 20 uur zou de bus bij ons voorrijden. Helaas bleek de chauffeur de weg niet te kunnen vinden en stond hij een paar straten verderop. Niks aan de hand op zich. Eenmaal in de bus barstte het feest los: liederen, psp’s en kaarten kwamen veelvuldig aan bod! Toen menigeen probeerde een uiltje te knappen stuitten we op een probleem: de verlichting kon niet uit. Na enig aandringen bij de buschauffeur, en zijn vrouw, kregen we het toch voor mekaar en was de hele bus pikdonker. Gelukkig werden we elke 2 uur de bus uitgeveegd door mevrouw Bus om een luchtje te scheppen en niet in de remslaap te komen.
We kwamen ‘s morgens vroeg aan op de plek van bestemming in Kopenhagen: Hotel Copenhagen. Nadat bijna iedereen zich even kon opfrissen op zijn kamer (helaas verdieping 3) vertrokken we naar ons eerste bezoek. Bij COWI kregen we een aantal leuke simulaties te zien over het treinen- en wegennet. Ook in Kopenhagen blijken ze notoire verkeersovertreders te hebben zoals ene Robert S. en dus werd hier ook rekening mee gehouden in de simulatie. Na het bezoek gingen we snel weer terug naar het hotel om ons om te kleden en te gaan eten bij de plaatselijke Chinees: Shanghai. Waar wij dachten dat Marin zich hier niet onbetuigd zou laten bij de dames, was het dit keer Taek (of Tik, Taak, Tiek) die zijn kans greep. De serveerster was niet veilig voor zijn kunsten. Het etentje werd door Tom ook nog even gebruikt om de verjaardag van Raymon wereldkundig te maken! Na de Chinees zijn we in een foute tent geweest waar elke minuut een nieuwe dronken Deen op straat werd geknikkerd.
Zaterdag is natuurlijk een dag waarop je geen bezoeken kan afleggen en dus had iedereen een dagje vrij. De één deed een rondje door de stad, een ander dook alleen een café in en weer anderen hebben niets anders dan hun bed gezien. Uiteraard werd er weer samen gedineerd. Zo’n gelegenheid dient aangegrepen te worden om speciale gebeurtenissen over te brengen: dit keer feliciteerden we Raymon met het 25-jarig huwelijk van zijn ouders!
