Activiteiten

Donderdagavond om half twaalf bij de Krater afspreken, dat kan alleen maar voor een VSAE activiteit zijn. Hoewel de bus pas na middenacht arriveerde, was de Korte Buitenlandse Reis eindelijk begonnen. De opgewonden sfeer was voor iedereen voelbaar; wat ging er dit keer gebeuren? Zouden er weer liefdeskoppels gevormd worden of zou een eerstejaars weer op oorlogspad gaan?

Natuurlijk wist een tweetal dames direct de beste plekken op te eisen in de bus. Op deze twee diva’s na, beleefde de rest misschien wel de vervelendste nacht van hun leven. Het bier was immers al snel op en alleen voor Ryan Tjin was genoeg beenruimte gereserveerd. Gelukkig werden we allen door de enthousiaste buschauffeur vermaakt met een ouderwets spelletje A2- racer. Uit betrouwbare bronnen is vernomen dat de beste man een aantal keer een klein oogje toe deed om vervolgens met een ruk aan het stuur de rest van de bus maar weer eens te wekken. Gelukkig konden we, eenmaal bij het hostel aangekomen, even de benen rusten en ons klaarmaken voor de eerste dag. Het kwartier dat we hiervoor kregen bleek ruimschoots genoeg voor een enerverend bezoek aan de universiteit. Na een korte voorlichting over de studiemogelijkheden en het beheren van een datasetje kwam het hoogtepunt van de dag tijdens de rondleiding. Waar de ene groep begeleid werd door een ietwat saai ogende Duitse meid, had de andere groep het genoegen een klein uur te mogen luisteren naar een leuke vlotte chick. Niemand minder dan Axel Augustinus greep zijn kans, maar helaas werd zijn tamelijk onsubtiele versiertruc direct de grond ingeboord (“You can have us the whole afternoon!”). Toen ’s avonds ook Bas K. en Daan de B. per trein waren gearriveerd, begon het feest pas echt. Club Cassiopeia was het decor van een ‘Bootie Berlin’ feestje dat overgenomen werd door de VSAE. Na het vieren van de verjaardag van Rick lieten Rozemarijn en Anne gelijk van zich spreken door de eerste de beste Duitser/Duitse aan de haak te slaan. Frank van Berkum gebruikte de eerste avond vooral om zijn portemonnee te spekken door vijf euro te vragen voor shotjes van twee euro, het blijft toch een actuaris. Zijn dansmoves op het podium maakten echter veel goed.  Vanuit de Cassiopeia ging een aantal door naar de Tresor. De techno die in dit kraakpand gedraaid werd was zo hard dat meer dan de helft van de groep oordopjes kocht om de ‘BoemKelder’ enigszins aan te kunnen. Na een uur of twee verliet iedereen dan ook volledig kapot gebeukt de Tresor om nog een paar uurtjes te kunnen slapen.

De commissie had besloten dat iedereen de volgende ochtend vroeg op moest voor een cultuurdagje.  Ondanks het vroege tijdstip vertrok het grootste gedeelte van de groep om een uur of tien richting de Brandenburger Tor en de Reichstag. Na een korte tijd in de rij te hebben gestaan, konden we naast het genieten van het adembenemende uitzicht ook een blik werpen in de plenaire vergaderzaal, waar door een strak rooster  ooit meerdere vergaderingen tegelijk gepland staan. Na de Reichstag splitste de groep op. Een deel ging  winkelen of chillen en de wat minder simpele zielen bezochten het Holocaust monument “zou het ook wifi  hebben?” (Ewout S.) of het Joods Historisch Museum. Uitgaan werd die avond gedaan in een club met meerdere verdiepingen in de Kulturbrauerei. Vooral in de silent disco waar je een koptelefoon ophad en zelf uit twee soorten muziek kon kiezen. Zo kon het voorkomen dat je met Minimal op je oren aan het bubbelen was op het R&Britme van Tara “ik heb 5 jaar lang met lesbische vrouwen gedoucht” D. De zondag kon worden uitgeslapen waarna de “East Side Gallery” (het grootste stuk overgebleven muur) werd bezocht. Vervolgens ging iedereen op weg naar het ijshockeystadion waar de Berliner Eisbären, bekend van de après-ski hit “Hey! Wir wollen die Eisbären sehen! Wooohoohoohohoo”, een wedstrijd speelden tegen de Wolfsburg Grizzly Adams. De op voorhand verwachte overwinning tegen dit bij elkaar geraapte zooitje amateurs kwam gemakkelijk tot stand: 5-1. ’s Avonds was iedereen vrij om te gaan waar hij/zij wilde. Een aantal, waaronder ondergetekenden, bezochten Kreuzberg waar vooral Mara L. “Ik zie een karaokebar en ruik pizza, dus ik ben gelukkig. Ik ben heel makkelijk.“, genoot. Club Weekend werd die nacht onveilig gemaakt door de VSAE. Of was het Club Weekend die de VSAE in gevaar bracht? Van de woorden van de uitsmijter bij het binnengaan “Are you sure you know where you’re going?” bleek niets gelogen. In Club Weekend had de hele Gay-scene van Berlijn zich verzameld om, vaak zonder shirt, los te gaan. Terwijl de eerstejaars niet naar de wc wilden uit angst voor betastingen vermaakte Rick “Ik ben echt in de hemel” van der P. zich kostelijk. Na een aarzelend begin bleek het toch heel vet en uiteindelijk nam de VSAE zelfs de hele dansvloer in beslag. Toen de lichten aangingen zette Frank van B. nog even zeer gepast een massaal ‘Alle Duitsers zijn homo!’ in. Omdat de volgende dag al om 8 uur opgestaan moest worden, besloten de meesten niet te gaan slapen voordat een bezoek werd gebracht aan de bierbrouwerij. Daar volgde een laffe ondleiding en na een aantal biertjes vertrok de bus richting Amsterdam. De KBR eindigde met de magische woorden van voorzitster Mila H. “Het einde van de kbr zit er bijna op en ons doel is geslaagd!”

A Schram en D. de Bruin