Sjanghai, 7 april 2007, de straten stromen vol met Chinezen, want vandaag is de dag dat het crème de la crème van de westerse wereld in Sjanghai arriveert. 24 studenten van de VSAE komen zowel de boel op stelten zetten alsmede informatie inwinnen voor de case over urbanisatie in Sjanghai.
De reis begon officieel op 6 april met een avond/nachtje vliegen. Als je al wilde slapen om aan jetlag management te doen dan werd dit voorkomen door de Watson Wyatt kliek die midden in de nacht uitgebreid Aalsmeer en Hoofddorp tegen elkaar begonnen af te wegen. Dan kun je toch beter naast de kapotte knie van Hein en de lange stelten van Simon in de business class liggen, wat alleen Maarten gelukt is. Gebroken maar goed gemutst pakten we de Maglev met 431 km/u richting het hotel. Uiteraard begonnen de knieën van Pieter bij zulke snelheden weer te knikken en dit geknik werd nog erger toen we de Sjanghainese taxi’s betraden. Waar we in Nederland nog netjes links inhalen en mopperen als je gesneden wordt, kom je in Sjanghai niet op de plaats van bestemming zonder je auto steeds net voor een andere te knallen met een kans van 70% op een ongeluk. Het restant van de zaterdag brachten we in de oude stad door, alwaar we een oude Chinese tuin bezochten en het eerste Starbucks bezoek volbrachten. Die avond hadden we ook onze eerste Chinees-eet ervaring en dat is toch wat anders dan wat we bij ‘de Chinees om de hoek’ in die bakjes krijgen. Bovendien was menig VSAE-er in een heftige strijd met de stokjes verwikkeld. Na het eten brachten we nog een bezoek aan de televisietoren, die ons een prachtig uitzicht over de verlichte stad verschafte.
Op zondag stond er een touringcar voor ons klaar waarmee we onder leiding van onze gids Peter (een aloude Chinese naam) op weg gingen naar respectievelijk Suzou en Zouzhang, twee idyllische Chinese dorpjes en paradijsjes voor toeristen. In Suzou kregen we een uitgebreide rondleiding door een zijdefabriek, waar bij het zijde opspannen bleek dat Chinese vrouwen toch meer brute kracht bezitten dan onze vrouwelijke reisgenootjes.
Maandag was het tijd voor de eerste bedrijfsbezoeken. ’s Ochtends zeer vroeg werden we uit bed getrommeld om naar AT Kearney te gaan. Hier was dr. Bernard bereid om ons zijn perspectief op het migrantenvraagstuk te geven. We moeten niet denken in problemen maar in oplossingen. Het bezoek van dinsdagochtend aan het bureau of social sciences was minder geslaagd, daar het vrouwtje dat daar haar verhaal deed ongelooflijk enthousiasmerend was getuige ook de foto’s die daar gemaakt zijn. De bezoeken aan de East China Normal University en de Fudan University waren ook constructief, daargelaten dat bij de tweede spreker van Fudan de screensaver meer aandacht trok dan zijn verhaal. Andere bezoeken waren aan Mercer, PwC en een etentje met Fortis.
Maar wat is een studiereis zonder avondvullende programma’s in lokale tenten. Zo zijn we woensdags massaal naar de Babyface geweest. Deze tent had een zeer effectief barbeleid, waarbij een bediende in een rood jasje drank voor je ging halen en daar uren over deed. Maar hoogtepunt van de avond was natuurlijk Marin die de eerste dagen nog geen groot fan was van Chinees, maar die dinsdagnacht wel heeft genoten van een stukje Chinees fruit.
